Καμία σύνθετη και δομημένη ενικότητα δεν έχει τις πρόδρομες καταστάσεις που της προσιδιάζουν, δεν κυοφορείται στο παρελθόν της και δεν προϋπάρχει ως αφηρημένη δυνατότητα. Καμία δομημένη οντότητα δεν έρχεται στον κόσμο διά μιας συνεχούς γενεαλογίας ή γενέσεως, με αφετηρία είτε τα κατάλληλα στοιχεία, είτε την αφηρημένη δομή στην οποία αυτά θα βρεθούν εντέλει συναρθρωμένα. Από την άλλη πλευρά, η «έναρξη από το μηδέν» δεν σημαίνει ex nihilo δημιουργία, ούτε το «πάντοτε-ήδη» σημαίνει την προεγγραφή της ύπαρξης ή της ουσίας στην απαρχή του χρόνου, αλλά υπό μια έννοια το ακριβώς αντίθετο και των δύο. […] Πριν υπήρχαν βέβαια στοιχεία, αλλά δεν υπήρχαν ούτε τα στοιχεία αυτού του πράγματος, που θα έφεραν ήδη τη σφραγίδα του και θα το προδιέγραφαν, ούτε η δομή που θα τα καθόριζε. Το πάντοτε-ήδη της απόλυτης έναρξης συνιστά πάντα μια τομή με το παρελθόν, και το πράγμα που αρχίζει είναι ουσιωδώς απρόβλεπτο, ριζικά νέο, ενικό και καινοτόμο.
Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνονται ορισμένα από τα σημαντικότερα κείμενα του ερευνητικού έργου του Γιώργου Φουρτούνη, που εκτείνεται σε διάστημα σχεδόν τριών δεκαετιών.
Ο συγγραφέας, μελετώντας κριτικά μείζονες συνεισφορές στοχαστών όπως ο Λουί Αλτουσέρ, ο Ζακ Ντερριντά, ο Ζιλ Ντελέζ, ο Ζακ Λακάν, ο Μισέλ Φουκώ, το Τζούντιθ Μπάτλερ, ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, εντοπίζει κρίσιμες θεωρητικές απορίες στην πραγμάτευση των εννοιών που αποτέλεσαν το κοινό θεωρητικό τους διακύβευμα: των εννοιών της δομής και του υποκειμένου, και συνακόλουθα της εμμένειας, της δομικής αιτιότητας, του αστάθμητου, του όλου, της ιδεολογίας, όπως επίσης της τομής και της επιστήμης.
Τολμά έτσι να αναμετρηθεί με ερωτήματα που μοιάζει να μένουν αναπάντητα από τη δεκαετία του 1960, στήνοντας με κάθε του κείμενο ένα ερευνητικό εργαστήρι παραγωγής νέων προσεγγίσεων, συλλογισμών και προτάσεων, και επικαιροποιώντας εκ νέου μια από τις πιο κρίσιμες αναζητήσεις της ριζοσπαστικής θεωρίας.
