Η «Θεωρία τής Εξειδίκευσης στην γλώσσα με επίκεντρο το ρήμα» και με αναφορά στο «παράδειγμα τής ελληνικής γλώσσας» είναι αποτέλεσμα μακρού προσωπικού προβληματισμού για την ουσία τής λειτουργίας τού ρήματος στην πρόταση. Θεωρώντας ότι το ρήμα στην ανθρώπινη επικοινωνία συνιστά έκφραση τού ηρακλείτειου «γίγνεσθαι», δηλαδή τής συνεχούς εναλλαγής των καθημερινών ενεργειών και καταστάσεων στην ζωή μας, υποστηρίζουμε ότι το πλήρες ρήμα (do-verbs) λειτουργεί ως το κέντρο τής πρότασης («λογική ενεργειακή τριάδα»), με όλα τα άλλα στοιχεία που το περιβάλλουν, συντακτικά και σημασιολογικά, να συνθέτουν κλιμακούμενους βαθμούς εξειδίκευσης τού ιδίου και μεταξύ τους. Αντιστοίχως, υποστηρίζουμε ότι στην συνδετική σύνταξη αναδεικνύεται ο άλλος πυλώνας, το «είναι» τής γλώσσας, πάλι με το ρήμα (be-verbs) στο κέντρο και με εξειδικευτική λειτουργία των λοιπών όρων («εξειδικευτική ταυτοτική τριάδα»).
Η προτεινόμενη «Θεωρία τής Εξειδίκευσης» οδηγεί, προφανώς, και σε αναθεωρήσεις έως ανατροπές σε ισχύουσες μορφές ανάλυσης, όπως λ.χ. στο «δέντρο» απεικόνισης τής ιεραρχικής δομής τής πρότασης, στο οποίο το άμεσα εξαρτώμενο στοιχείο είναι το ρήμα και όχι το υποκείμενο, μια και αυτό εξαρτάται από το ρήμα (ως «υποκείμενο τού ρήματος»). Τελικά υποστηρίζουμε ότι η προτεινόμενη λειτουργία τού ρήματος έχει «καθολικό» χαρακτήρα, με ποικίλες τυπολογικές παραμέτρους.
